O Congreso acordou endurecer as penas para delitos de corrupción

Os crimes inclúen o abuso de autoridade, o conluio, voluntarios e peculato culposo, peculato de uso, tráfico de influencia e enriquecemento ilícito
O plenario da Cámara acordaron nesta mañá para cambiar varios artigos do Código Penal, co fin de endurecer as penas para delitos contra a administración pública, especialmente en casos de abuso de autoridade, o conluio, peculato intencional e culposa, peculato de uso, o tráfico influencia e enriquecemento ilícito. A lei, aprobada por unanimidade, absolto de proceso de votación en segundo lugar, pola que se modifica o artigo 376 do Código Penal establece unha pena de prisión non superior a tres anos para o funcionario público que, abusando das súas competencias, comete ou ordes dun acto arbitrario que causa dano a alguén. A regra establece que se o resultado de procesos tales actos cobro coerciva, a sanción pode variar entre dous e catro anos de prisión. Para o crime de connivencia, el establece unha pena de prisión non inferior a 6 ou superior a 15 anos. Mentres tanto, por peculato doloso ou intencional, que establece unha pena de prisión que varían entre 8 e 12, cando o valor do que é adecuado ou que usa o funcionario público sexa superior a dez unidades fiscais.
Como sanción de prisión aplicarase os fondos ou efectos utilizados, independentemente do valor, destínanse a fin de benestar, ou programas de apoio social. Tamén levanta unha pena de prisión non inferior ao 2 nin superior a 4 anos, por funcionarios ou servidores do Estado para utilizar os vehículos, maquinaria ou outras ferramentas de traballo pertencentes ao goberno, para outros fins que non o servizo. O proxecto aprobado tamén se modifica o artigo 400 do Código Penal para castigar con pena de prisión non inferior a catro ou superior a seis anos para solicitar, recibir ou promesa de facer para ti ou para outros, presentes ou os beneficios, oferta real para interceder xunto a un funcionario ou axente público. Ademais, eu me refería ao crime de enriquecemento ilícito, incluíndo a sanción adecuada (varía entre 5 e 10 anos de prisión), o funcionario ou axente público durante a súa posesión ilegal incrementar a súa riqueza.
Andina

Keiko Fujimori: Ollanta Humala perde moita credibilidade

Traducción

La Fuerza 2011 candidato presidencial, Keiko Fujimori, estaba incredulidade do "xuramento para a democracia", asinado polo seu adversario de Gana Perú, Ollanta Humala, pero adiantou que o documento lido en profundidade. Durante un evento na Praza de Armas de Olmos, na rexión de Lambayeque, a ex-primeira dama dixo que o seu adversario está a perder credibilidade a poboación, as súas modificacións plan de goberno e agora cun novo compromiso. "Eu quero ler no documento da profundidade, pero a gran cuestión é se a xente cre nel. El presentou tres plans de goberno, e ir en camiñadas e marchas contra. Agora, o seu guión contradi o seu primeiro plano de goberno ... Creo que perde moita credibilidade ", dixo en comentarios ao RPP Noticias. Por outra banda, considerou que "sen pé nin cabeza" a reclamación constitucional por parte dos bancos domésticos contra o xefe de gabinete, mentres ministro de Xustiza, Rosario Fernández. El argumentou que unha auditoría fiscal na Dirección de Operacións Especiais (Diroes), onde o seu pai está preso Alberto Fujimori, amosa que non é certo a alegada presenza no material de construción policía aludindo electoral para a súa candidatura. "Eu creo que esta alegación non é apropiado. Ela non ten nin pé nin cabeza", dixo

O Centro de Carnes inaugurado en 2013, en Xinzo

Implementación de Industria de Carnes Centro de Alta Tecnoloxía (CICAT) en Xinzo parque empresarial poderá abrir as súas portas en 2013, segundo o seu promotor, dixo onte, Fernando Ramón. Como el dixo, ten compromisos financeiros para facer o investimento (estimado en 50 millóns de euros) e só está pendente de dispoñibilidade de terreos pola Xestur. Guerra, de luns a esquerda. (Foto: Martin Pinal) O Ministro Rexional de Industria, Javier Guerra, con todo, dixo que o seu departamento tamén axudaría o plan viabilizada. Xinzo alcalde, Antonio Pérez, tamén recoñeceu que o Concello ten a traballar en prol desta iniciativa e que "necesitamos de empresas e empresarios, traballa Ademais".

Escolares galegos promovido a través do teatro

Estudantes de toda a rexión da Baixa Limia e un veciño da Terra Celanova, Ourense e A Coruña realización de ensaios de teatro que, na semana seguinte, encenado con motivo da escola Bande 'Encontros XVI e teatro afeccionado . A conferencia, organizada con motivo do Día da Literatura galega, intentando promover o uso do galego entre escolas de toda a comunidade desde o punto de vista de lecer e cultura.
El salón de actos del colegio Xaquín Lourenzo acogerá del 16 al 20 de mayo, en horario de mañana y tarde, cerca de una veintena de representaciones teatrales escritas y representadas por alumnos no universitarios de toda Galicia. Los 'encontros', organizados conjuntamente por el colegio de Educación Infantil y Primaria, el IES Aquis Querquennis y el Concello, repartirán entre todos los centros participantes un premio de 200 euros (80 más si presentan una segunda obra).

Literatura galega polo mundo atrás

Esta obra colectiva asinada por Salvador Castro, Henrique Harguindey, Xosé Martínez e Ramón Rocamonde, mestres integrantes do equipo de Normalización Lingüística do I.E.S. María Soliño de Cangas, cementouse sobre una exposición estreada hai dous anos na Capela do Hospital e que neste tempo deu percorrido moitos centros de ensinanza de Galicia.
Fotos da exposición "Urbi et Orbi. Dende o galego para o mundo" no I.E.S. María Soliño.
Urbi et Orbi. Dende o galego para o mundo é unha recompilación de textos de escritores e escritoras orixinais en lingua galega, que foron traducidos a 42 linguas. Dende o corso ao xaponés, pasando polo checo, o albanés, o bretón, o ruso ou o árabe, sen esquecer o inglés, o francés e o italiano.
Os autores galegos comezaron a ser traducidos a outras linguas no Rexurdimento, primeiro os clásicos Rosalía e Curros e voltando cara atrás con Marín Codax ou Meendinho, para na actualidade converterse en habituais as edicións noutros idiomas das obras de escritores vivos coma Méndez Ferrín ou Manuel Rivas. Deste último pódense atopar nas librarías online, as súas obras traducidas en máis de vintecatro idiomas.

Sentimentos sen edulcorar

Ó anoitecer do pasado sábado pre-estreouse no Centro Social do Mar de Bueu a nova curtametraxe, gravada entre os condellos da Coruña e Ferrol, do artista Manuel Macou (Bueu, 1977).

Antes da proxección de "Aurora", Manuel subiu ao escenario máis que a presentar esta obra a agradecer "ó público en xeral, ós amigos e familiares" a súa presenza, e aos que axudaron en facer realidade esta curta, "grazas a que alguén inventou o sistema polo cal nestas rodaxes ninguén cobra; e nos non imos contradecilo". Tralas risas cómplices dos asistentes, antes de dar paso a "Aurora", o director destacou o fito de contar cunha música orixinal "o que non é moi habitual" -na que participou a súa irmá poñendo voz ao precioso temá final-.
Aurora, iniciado no 2008, é o seu proxecto máis persoal ate o de agora. Partindo das experiencias vividas na nenéz coa súa bisavóa, tece unha comedia dramática na que narra con amor e sinxeleza, unha mañá na convivencia de dous mundos en principio alleos, en principio dados a volta, pero non, dun fillo e a súa nai. Toda unha beleza de historia na que destaca, entre outras cousas, o uso realista que fan as personaxes do bilinguismo, e a interpretación da actriz Mª Ángeles Prieto.


O director
En novembro do 1998 Manuel Macou fundou a asociación Teatro Scaenae. Un ano despóis estreou a obra teatral "Cuarteto para unha noite de verao", de Miguel Anxo Fernán-Vello.
A súa primeira curta "Exitus", estreada primeiro no 99 e re-montada 2007, é un triller psicolóxico interpretado por Fer Patiño, Sara Varela e Evencio Álvarez, "sobre un morto que se atopa a si mesmo. Tralo Sexto Sentido este é un tema moi manido, pero cando a escribín tiña un aquel". Pouco tempo despóis, mentres estuda na Escola de Imaxe e Son de A Coruña, Manuel realiza a súa segunda curtametraxe "Sublimación (todo o que sube baixa -e viceversa-)" con Luis Zahera, "un desbarre criminal que agora estou a retocar".
No 2003 estrea o seu terceiro traballo para Teatro Scaenae, "Nai que non fuches", un drama con acenos poéticos que contou coas actuacións de Luis Iglesia e Sara Varela. "Tiña ganas de contar o que pasa pola cabeza dunha persoa en segundos, entre que está incorporado e se deita".
Ata que logo de catro anos principiou a rodaxe de "Cafés de papel" unha obra de trasfondo social coa que participou no certame "Curtas na rede", gañando os premios á mellor curtametraxe de inmigración e á mellor actriz, para Maguette Niang, Manuel Macou adicouse a traballar como montador para cine e televisión. Participou como editor en: A casa de 1907, A caixa negra, Fútbol de alterne, Gran cambio, …
Na actualidade, parello ao seu traballo de montador está a preparar unha longa documental sobre o seu avó.

A LUITA CONTINÚA

Ramuiñás, un vello conocido da Congorza, sempre conta a mesma historia. No bar do Félix, sempre falan del como o “Chispón”, por ser un pouco animado cando toma uns vermuts de máis. Alí onte non faltaban os de sempre, Jurme, Raiote, Filighranas, Manolo, Servando, un vello que nunca fala, o da Finita, Marisol na cociña e Félix o mellor taberneiro da comarca. O televisor estaba a botar un “programa deste de sobremesa con catro pelajatos enchendo a boca de merda” tal e como o Servando dí. Ademáis é curioso como ninguén lle fai moito caso, ate que empeza o partido.
Nese momento Félix toma o mando do “Plus”, sube o volúmen, colle o mando da tele, sube o brillo, baixa contraste e tamén sube o volúmen. Acto seguido, como hipnotizados pola voz de Carlos Martínez, vólvense e danlle o lombo a barra, os que están sentados deixan a partida e póñense todos en posición de cara o televisor e algún despistado que andaba polo servicio sae correndo subindo a cremallera xa fora do baño (algúns non se acordan de volvela a subir ate a siguiente visita o excusado).
A xente non fala, todos esperan as alineacións. Entón o locutor comeza a dalos nomes dos “heroes”, dos super homes, dos gladiadores romanos que saen a loitar contra as fieras.
-”Na portería Casillas, na liña defensiva Piqué, Puyol polo centro e nas bandas Ramos e Capdevila, na medular Xavi e Xavi Alonso acompañados de Busquets, en posicións máis adiantadas estarán Silva caindo a dereita e Iniesta a esquerda, e na dianteira o ariete asturiano David Villa.”
Xusto cando comezan a decir os nomes dos rivais comeza unha discusión no bar:
-”Casillas, Casillas, eu puña a Valdés que ven de ghanar a ligha, e cunha forma física da ostia”- Dice o Filighranas, que foi un afamado xogador do equipo local alá polos anos cincuenta. Sempre vai de entendido e sempre acaba tendo a última palabra, no por ter a razón, senón que o resto non queren chegar as mans.
-”Casillas leva moitos partidos de internacional, e nunca fallou, eu puñao seghuro. Aghora o que me enche as pelotas é que non meta a Navas. Ese si que está como un tiro.”- Responde Ramuiñás “O Chipón”.
-”Ti cala que non tes nin puta idea de fútbol. Se inda eres dos que pensa que o fútbol e o futbolín son a mesma cousa”- Asevera o Filighranas.
-”Tes rasón Filighranas, o futbolín inventouno un ghallego no caldeiro, e o fútbol os inghleses”- Dí o Jurme intentando que a conversación non se quente.
O caso é que continúan berrando todo o partido, dicindo animalada tras animalada, pero cando rematan os noventa minutos, volvemos a realidade.
Ramuiñás baixa a cabeza, e sobre a mesa de aglomerado do bar do Félix, o xornal de hoxe ten un titular que dí: “O FMI anuncia recortes sociais en todos os paises do mundo”.
Anestesia esférica, morfina popular ou o opio do pobo

Se non levades a merda traémola nós

Magnifica exhibición unha vez máis do Faro de Vigo. Merecen un aplauso por tanta hipocresía mediática, por tanta mediocridade que demostran día tras día, co difícil que resulta manterse a dito nivel. Faro de Vigo volve outra vez a carga, e desta vez non por publicar algo, senón por deixar de facelo.
Unha vez máis, a dirección de Faro de Vigo volve a estar a altura do betún, de onde parece non quere emerxer.
O certo é que non molesta quen quere, senón quen pode, pero desta vez vémonos na obriga de sacar adiante este post, para denunciar a manipulación mediática. O caso é que o pasado sábado, o redor das 12:00h un grupo de xente, arredor de 80 persoas, demostraron que é posible denunciar a parálise municipal diante de todo un pobo. En Massó, xusto na entrada principal da antiga fábrica conserveira, mozas e mozos cargaron contenedores de lixo, de merda, como eles lle chaman, que está almacenada xusto diante da antiga gardería. De tódolos xeitos todo estaba pensado. A merda colocaríase cada unha no seu contenedor, é dicir, os orgánicos a un contenedor de orgánicos, os plásticos o contenedor habilidado para tal efecto e así con varios contenedores. Cada un deles ademáis estaba perfectamente colocado, como se de cestas de nadal se tratasen. A merda foi conducida a pé dende Massó ate a porta do Concello. Alí quedou, a espera que o servizo de recollida de lixo o recollera (que o fixo en duas horas), mentres outra montaña de merda segue almacenada diante de Massó dende fai anos, a espera de que alguén se digne a recollela. Esta merda é a que se recolleu noutrora nos privilexiados espazos naturais de Massó. Xente que desinteresadamente e cun sentido práctico depositou neste lugar co fin de que o Concello mandara un camión a recollelo. Dito camión non deu chegado, e mentras este espazo de Massó convertiuse nun estercoleiro.

Queren destruir Massó!!! E Massó xa está destruído, tan só falta que se decidan a facer algo, o que? Pois cada terá a súa teoría de practicidade.
A manifestación-ecolóxica, transcurriu con tranquilidade, custodiada en todo momento pola Policía Local, quenes parecían escoltar a terroristas, sin embargo, recibirón unha maxistral clase de civismo. Estamos en contra de toda manipulación mediática, por iso, as veces calar, tamén é complice do cinismo máis cruel e déspota.
Pedimos a dirección de Faro de Vigo que fique no seu pasado, que pechen a porta por dentro e que tiren a chave pola ventá.

Falece Severiano Ballesteros aos 54 anos

O golfista español Severiano Ballesteros faleceu esta madrugada, ás 2.10, na súa casa de Pedreña aos 54 anos de idade, despois de que o seu estado de saúde houbese empeorado bastante nas últimas horas.
O que é considerado o mellor golfista español da historia e un dos grandes deportistas da historia española, morreu na súa casa, acompañado pola súa familia, que ha ir informando puntualmente do estado do golfista cántabro.
Severiano Ballesteros xa atravesou unha situación delicada no ano 2008, cando lle foi detectado un tumor cerebral do que foi intervindo/intervido no Hospital Universitario a Paz de Madrid. Desde entón, o deportista loitou contra a enfermidade, o que lle levou a crear a Fundación Seve Ballesteros para investigar sobre o cancro.
Nun comunicado colgado na páxina web do golfista, a familia agradeceu as mostras de apoio e agarimo recibidas desde que o golfista ingresou o 5 de outubro de 2008 no Hospital Universitario a Paz de Madrid e rogaron respeto a intimidade nestos momentos tan dolorosos.
Ballesteros foi un precursor dos anos dourados que agora atravesa o deporte español. O mundo do golf chora a perda duns dos mellores golfistas de todos os tempos, unha lenda non só en España si non tamén no resto de Europa e especialmente no Reino Unido, onde a súa morte copa as portadas das edicións digitales dos medios máis importantes.
O palmarés de Severiano Ballesteros fala por si só. O cántabro foi o máis novo en conseguir vencer no British, o primeiro europeo en enfundarse a chaqueta verde de Augusta e foi o golfista que devolveu o orgullo ao golf europeo na Ryder Cup. E todo iso nun mundo no que mandaban os anglosajones.
En España tardou en recoñecerse a importancia dunha carreira deportiva á altura dos máis grandes. En 1989, foi galardonado co Premio Príncipe de Asturias do Deporte. Ballesteros conseguiu a súa última vitoria no circuíto en 1995 e abandonou a práctica profesional en 2007.
Numerosas autoridades e deportistas mostraron a súa pesar pola morte do golfista, "o Gasol ou o Nadal dos oitenta", como o definiu o Secretario de Estado para o Deporte Albert Adoitar. O deporte español chora a perda dun dos seus referentes.
O funeral será o mécores na igrexa de Pedreña

Sentimento.

Quería saber como era ese sentimento únicamente sentido en ese estado. A diversión de bailar coa morte e descansar xunto a vida. Intentárao unha vez tras outra, era algo moito máis poderoso ca miña simple alma. Un alma condenada a vivir eternamente pero sen disfrutar nunca.
A morte nunca viña a buscarme, sempre me daba outra oportunidade mentras que no seu camiño cruzábanse o que supuña que levaba con ela a persoas felices, aos inocentes e sobre todo aos vivos. Eu, morto en vida, vagaba pólas calles na busca de esa droga tan rara, esa que facía que me sentise vivo canto máis preto dela estaba.
 O risco a morrer era a miña droga. Esa sensación de notar como o corazón latexa cerca no peito aínda que parezca que quere sair correndo del. Un camión a toda velocidade ou unha ponte sen ningún tipo de protección facían de calquera lugar un paraíso.
Non entendía o porqué da miña obsesión, quizás fose a falta de felicidade, a soidade naque me achaba ou simplemente unha tontería como o gran exceso de tempo libre que tiña debido a que non tiñña traballo.
Consulteino con numerosos especialistas, os cales non daban coa resposta a miña pregunta.
Anos máis tarde dinme por vencido aínda que no meu interior sabía que esa obsesión formou, formaba e formaría parte da miña vida. Nesta nova etapa intentaría deixar de lado as miñas intencións de chegar a morte e intentaría disfrutar da vida.